geschiedenis

Geschiedenis

Zwemdiploma niet verplicht

De dag begint somber. Er hangt een lage mist over de weg en het zicht is slecht, als ik koers zet richting kantoor.
Eenmaal aangekomen eerst het vaste ritueel: Telefoon aanzetten, bandje omzetten en de computer aan. Tijd voor andere dingen krijg ik niet, want van achter klinkt er al een luid protest. Kitty en Boris willen graag in vrijheid gesteld worden. Na het openen van de bench, kijkt Kitty mij tevreden aan en loopt het kantoor binnen. Boris komt eerst even een kopje geven en een aai halen, voor hij achter Kitty aanspurt.
Na het vaste ritueel te hebben afgerond de eerste kop koffie. Dat smaakt goed op de zondagmorgen.
Na het controleren van de mail, besluit ik eens een kijkje te gaan nemen bij mijn collega’s. Zij waren al vroeg op vandaag om de Nieuwegeinse Hondenclub bij te staan bij het georganiseerde Flyball-toernooi. Samen met de Boss ga ik onderweg. Als we bij de hondenclub aankomen begint eindelijk het zonnetje door te breken. De honden zijn al druk bezig met hun spelletje, terwijl ze luidruchtig worden aangemoedigd door de baasjes.
Dan komt de eerste melding binnen: Er zit een eend in een sloot in Nieuwegein met een vishaak in zijn bek en het draad zit om zijn kop. Tot overmaat van ramp zat de draad ook nog eens vast in een overhangende treurwilg en kon de eend geen kant op.
Ik wens Tee en Bolke succes en veel plezier met de honden en ga onderweg naar de eend.
Vlakbij de plaats des onheils, wordt ik al door buurtbewoners naar de plek waar de eend zit gedirigeerd. Daar blijkt de eend inderdaad vast te zitten in vislijn.
Na wat zoeken in de auto, moet ik tot de conclusie komen, dat ik niet het benodigde materiaal bij me heb om de eend uit zijn benarde positie te kunnen bevrijden. Dat ligt in de auto van mijn collega’s. Er rest mij maar 1 optie: terugrijden naar mijn collega’s om de spullen te halen en dan weer terugkomen. Gelukkig zitten ze dichtbij en kan ik snel weer terug zijn.
Tot mijn verbazing hoor ik 2 buurtbewoners zeggen: “Ik ga wel even mijn zwembroek aantrekken. Als je even geduld hebt, ben ik zo weer terug”. En inderdaad, binnen 5 minuten zijn de 2 badgasten weer ter plaatse in hun zwem-outfit.
Zonder te aarzelen stappen zij de sloot in op weg naar de eend. Al snel blijkt dat het niet lukt vanaf deze kant. “Ik ga wel even vanaf de ander kant, dat gaat denk ik makkelijker”, hoor ik één van de mannen zeggen terwijl hij al omloopt naar de ander kant van de sloot. Zo gezegd zo gedaan. Hij stapt aan de andere kant weer de sloot in voor een tweede poging. Nu lukt het hem wel om bij de eend te komen. Hij weet het arme diertje snel te overmeesteren en brengt hem, samen met een stukje treurwilg, veilig naar de kant. Snel verwijder ik de haak uit de bek en ontwar de kluwen visdraad. Na een uitgebreide inspectie, blijkt de vrolijke snater geen blijvend letsel te hebben overgehouden aan zijn avontuur.
De redder in nood zet hem snel weer terug in het water. Snel begint de eend zijn veren weer netjes te rangschikken en zwemt hij vrolijk kwakend een paar rondjes. (Het lijkt er bijna op of hij ons wil bedanken voor de redding)
Dan zwemt hij vrolijk weer in de richting van zijn soortgenoten om zijn avonturen te delen.
“Zo, en nu eerst maar even onder de douche”’ hoor ik de man zeggen,”en die schoenen moeten maar de kliko in”.
Tevreden loopt hij richting huis, na nog een blik over zijn schouder te hebben geworpen naar de eend.
Na een dankwoord richting de mannen voor hun hulp, vervolg ook ik mijn weg weer. Dankzij deze mannen is het avontuur voor de eend toch nog goed afgelopen. Zo zouden er meer mensen moeten zijn.

Oktober 2009